Speranza

Tam yol ayrımındaydım.Ya en yuksek gokdelenin catısından asagıya bırakacaktım kendimi ya da umut calacaktım birilerinden.İkinci secenegi cok denedim.Nedense her seferinde "iyiki geldin sana ihtiyacım vardı"diyerek boynuma sarılan insanlar acmadılar kapılarını bu sefer.Sanırım onlar icin ise yaramazdım artık.Hep destek olan bendim.Ve bu kez yardıma ihtiyacı olan da bendim.Herneyse ilgilenmediler iste..Bu kısım aslında o kadar da onemli degil.
Merdivenleri cıktım.catının kapısı pas tutmustu.uzun zamandır ziyaret eden yok belliki..Biraz zorladım acıldı.Uh sogukmus hava..İcim titredi.Bunlar birer isaret mi sizce?O catıdan atlamamam mı gerekiyor?Ah pardon ilgilenmiyordunuz..
Yavas yavas ilerledim.Tahmin ettigimden daha yuksekmis.Yukseklik korkumda olmasına ragmen buyuk cesaret hala burada durup asagıya bakmam.Az sonra tansiyonum dusecek ve bu yuzden salıverecegim kendimi asagıya gayri ihtiyari.
Ahah yok yav.Asagıya atlamam aslında zayıflıgımı gostermez.Belki de o kadar yoruldum ki artık sacmalıklarınızdan.Kacıs bu sadece.Belki biraz daha huzur bulabilecegim bi yere.
Boyle salak salak dusunurken.."Sinem beynin nerede?" diye kendime sorarken..İcimdeki guce "geri gel!" diye haykırırken..aklıma sadece bir kisi geldi.Bana umut satmayacak biri.Bende olanı bana verecek biri.Bunu hicbiriniz yapmadınız.Yapamazdınız.Aşk zırvalıgından bahsetmiyorum sabah sekerleri.Bahsettigim seyi anlayabilmeniz mumkun bile degil.Beni okumak istiyordu..Onun icin yazdım.Artık gucluyum.İnan buna.Herseyin daha iyi olacagını biliyorum.Sadece yanımda ol.


Ay bu gece ne parlak di mi?.Hadi doldur rakımı icelim manzaraya karsı..