An.

Anlık yaşıyoruz aslında.
Her şey sadece bir ana bağlı.
Herşey başlayabilir,bitebilir bir anda.
Hayatımız düzene girebildiği gibi anında darmadağın olabilir.
Bir anda dünyanın en mutlu insanı olup,bir anda hayatımız kararabilir.
Şu an nefes alırken,bir an da durabilir herşey.Zaman..
Birden başımızda sevdiklerimiz,üzerimize dökülen toprak..
Arkamızdan ağlayanlar,kendini harap edenler.
Ya da 1 saat sonra unutanlar..
Acısını içine gömenler,bizimle birlikte.
Ya da bastıramayıp her an acısına yenik düşenler.
11:00 de nefes alırken,11:02 de nefes alamayabiliriz.
2 günde toprağın altına girdiğimizde ne olacak?
1 gün öncekinden farklı mı olacak dünya?
Ya üzüldüklerimiz,sinirlendiklerimiz,kızdırdıklarımız?
Düzelecek mi herşey?
Affedecekler mi öldüğümüzde?Sevecekler mi bizi?
Bir anda?
Ya bizi üzenler?
Umrunda olacak mı şu an toprağın altında olmamız?
Hiç bir şey değişmeyecek.
Şu an da bizi sevenler,
Yanımızda olacak o an.
Üzerimize toprak atacaklar.
Ağlayacaklar..
Kimi hüngür hüngür ağlayacak,kimi içine içine..
2 gün sonra da,2 yıl sonra da ağlayacaklar.
Çocukları olduğunda da,evlendiklerinde de,yılbaşında da ,bayramda da bizim orada olmamızı isteyecekler,özleyecekler bizi.
Sadece bir an aldı bizi onlardan.
Son nefesimizde aklımıza gelenler,
Şimdi her nefeslerinde akıllarına geleceğiz.
Ağlamaya son verdiklerinde,bu acıyla yaşamaya devam ettiklerinde.Mutlu günlerde anacaklar bizi.
Artık annesi kardeşi olacak,kardeşi annesi.Anneannesi teyzesi olacak.,babaannesi halası..
Son anımızda yanımızda olmak isteyecekler ama olamadıkları için kendilerini suçlayacaklar.
Anılarımız ve anlarımız ile veda edeceğiz onlara,huzurla giderken,sevenlerimiz olduğu için şükran duyacağız.
Son anımızda şanşlı olduğumuzu anlayacağız.
Artık planların,dileklerin bir önemi kalmadığı o anda,herşeyi geride bırakacağız.

Huzurlu uyu anneanneciğim,sen benim herşeyimdin,ben artık sen oldum.