Ortada bir oyunun döndüğü çok belli.Oynamalı mı yoksa baştan rest mi çekmeli bilemiyorum ama uzun süren flört hayatımda her iki türlüsünü de denedim lakin henüz muvaffak olamadığım aşikar.Bunun bir püf noktası olacak herhalde ben orayı kaçırıyorum.
En keyifli buluşmalarım hep kendim gibi olduklarımdır.Tabii karşı tarafın ego ezikliğine ve espri kabiliyetine bağlı olarak rahat olması güzel ortamı gole dönüştüren nadir buluşmalar oluyor bunlar.
En berbat ve geceyi "efff" efektiyle sonlandırdığım buluşmalar da karşımdakinin "gerizekalı" olduğunu anlamamın 10 dkmı aldığı buluşmalar olmakta.
Şimdi herşeyin ötesinde erkekleri anlamanın çok üzerinde bir olay daha var.Bugüne kadar hep anlamaya çalıştığım mamafih her seferinde "niye ki şimdi böyle yani?" sorusuyla karşı karşıya kaldığım ve kendimle kavgalar ettiğimi sonunda da sokayım böyle aşkın ızdırabına diyerek rest çektiğimi farkettim.
Bu yazıyı neden yazdığımı bilmiyorum,sadece yazmak istedim.Belki de kafa karışıklığımı biraz dağıtmak istedim.Artık "nedenler" aramıyorum.Böyleymiş demek ki diyorum.Bu daha rahatlatıcı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder